ΠΕΡΙΞ ΑΣΩΠΟΥ

ΑΣΩΠΟΣ…ορα ΜΗΔΕΝ

Εισήγηση στις 14-4-2016

ΓΕΩΡ. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ (Προέδρου Ομοσπονδίας Συλλόγων Ωρωπού)

στην επιτροπή περιβάλλοντος της Βουλής (όλων) των Ελλήνων:

 

Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι, μέλη της Επιτροπής, ξεκινώντας τη παρουσίαση του θέματος, θα ήθελα να ευχαριστήσω την Βουλή των Ελλήνων για την τιμητική Πρόσκληση στο  Δευτεροβάθμιο Ιστορικό Όργανο, που εκπροσωπώ σήμερα εδώ στην Επιτροπή Περιβάλλοντος της Βουλής, με θέμα τον Ασωπό. Η Ομοσπονδία Συλλόγων Ωρωπού λοιπόν, είναι ένα δυναμικό και ανιδιοτελές Όργανο, που εκπροσωπεί χιλιάδες μέλη στην ευρύτερη περιοχή του Ωρωπού, η οποία έχει δώσει και συνεχίζει να δίνει εξαντλητικούς αγώνες για την διάσωση του Ασωπού.

Έχουν προκληθεί τις τελευταίες δεκαετίες αμέτρητες Συσκέψεις, Ημερίδες και Επιτροπές για το θέμα του Ασωπού, και έχουν δοθεί πολλά κονδύλια για μελέτες και έρευνες, αλλά το πρόβλημα παραμένει. Ένα πρόβλημα που έχει σοβαρότατες συνέπειες για τη δημόσια υγεία, για την υγεία των Ελλήνων Πολιτών, ακόμα και μικρών παιδιών που πεθαίνουν αβοήθητοι δίπλα μας, με σπάνιες μορφές καρκίνου, και μάλιστα πολλές φορές καταλήγουν με οδυνηρό τρόπο, είτε πίνοντας για δεκαετίες μολυσμένο νερό, είτε καταναλώνοντας προϊόντα τα οποία είναι μολυσμένα από βαριά βιομηχανικά απόβλητα.

Ξεκινώντας το 1994, μια ομάδα ενεργών πολιτών του Ωρωπού, ανέλαβε την ευθύνη να ενοποιήσει τους ενεργούς Συλλόγους της περιοχής όταν διαπιστώθηκε ότι ο Ασωπός Ποταμός, από ποτάμι πηγής ζωής που ήταν για την περιοχή μέχρι το 1970, είχε μετατραπεί σε οχετό ανεπεξέργαστων υγρών βιομηχανικών λυμάτων, με νόμο μάλιστα της Πολιτείας. Είναι γεγονός ότι μέχρι το 1994, κανένας επίσημος Φορέας δεν ασχολήθηκε με την βλάβη που προκαλούσαν  οι βιομηχανίες στο περιβάλλον, ούτε και με το αν τηρούσαν τις προδιαγραφές ασφαλείας στην απόρριψη των αποβλήτων τους. Αποτέλεσμα ήταν μέσα σε λίγα χρόνια, από την προαναφερόμενη απόφαση, να αφανιστεί κάθε είδος ζωής στην κοίτη και στον αποδέκτη του Ποταμού και να υπάρξουν στη συνέχεια οι γνωστές συνέπειες στην υγεία των κατοίκων και στο περιβάλλον. Ο πρώτος αγώνας μας δίνεται το 1995-1996, για να σταματήσει η προγραμματιζόμενη νέα εγκατάσταση 120 βυρσοδεψείων της Αττικής στην Δάφνη της Βοιωτίας,  με αποδέκτη τον Ασωπό, προσθέτοντας ακόμη μια τεράστια πηγή ρύπανσης, στην ήδη Τριτοκοσμική κατάσταση που είχε περιέλθει το ποτάμι και ο υπόγειος υδροφορέας της περιοχής του Ωρωπού.

Η Ομοσπονδία Ωρωπού την ίδια εποχή έχοντας πραγματοποιήσει τους πρώτους ελέγχους στα επιφανειακά και υπόγεια νερά, διαπιστώνει ότι το πρόβλημα έχει ξεφύγει από κάθε μέτρο, και παρατηρώντας  την αδιαφορία των Υπεύθυνων Φορέων, διεξάγει  δυναμικούς αγώνες, παρεμβαίνοντας σε όλες τις βαθμίδες της Κεντρικής Εξουσίας, στις Υπηρεσίες και στην Αυτοδιοίκηση, φτάνοντας  και  στον τότε Υπουργό Περιβάλλοντος, κ. Λαλιώτη. Ο τότε Υπουργός μετά τις έντονες και συντονισμένες  αυτές αντιδράσεις μας, αναθέτει στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, και στην Καθηγήτρια κ. Λοιζίδου, να εκπονήσει μελέτη για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, ένα πρόβλημα που δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει να κρύβεται κάτω από το χαλί. Η εν λόγω μελέτη ολοκληρώθηκε αφού κατέγραψε τα παραγόμενα βιομηχανικά απόβλητα, και πρότεινε μάλιστα τη δημιουργία αγωγού που θα οδηγούσε τα βιομηχανικά λύματα σε μια Κεντρική Μονάδα Επεξεργασίας τους μαζί με τα αστικά λύματα  όμορων οικισμών, και με προτεινόμενη χωροθέτηση την περιοχή Στενό Αυλώνα. Και ενώ όλα ήταν έτοιμα και υπήρχαν οι πολιτικές δεσμεύσεις του Υπουργού  για την υλοποίηση του έργου, το έργο τελικά δεν υλοποιήθηκε αφού τελευταία στιγμή παραδόξως,  δεν χρηματοδοτήθηκε

Το 1997 κατατίθεται δική μας προσφυγή τόσο στο Συμβούλιο της Επικρατείας για τα βυρσοδεψεία όσο και στο Ευρωκοινοβούλιο. Το 1998 το Ευρωκοινοβούλιο δικαιώνει τους αγώνες της Ομοσπονδίας και η Κοινοτική τότε Επίτροπος παγώνει την χρηματοδότηση που επιζητούσε το Κράτος για την μεταφορά των 120 βυρσοδεψείων στην Βοιωτία, αποτρέποντας έτσι νέα σοβαρή επιβάρυνση στο ποτάμι, ενώ παράλληλα, ο τότε Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, διαβεβαιώνει το Συμβούλιο της Επικρατείας ότι αποσύρει την απόφασή του για την μετεγκατάσταση των βυρσοδεψείων της Αττικής, με αποδέκτη τον Ασωπό.

Την ίδια χρονιά κατατίθεται μηνυτήρια αναφορά στις Εισαγγελίες Αθηνών και Θήβας, σχετικά με την ανεξέλεγκτη διάθεση υγρών ανεπεξέργαστων αποβλήτων των εργοστασίων στην περιοχή Οινόφυτα/Σχηματάρι, που έχουν αποδέκτη τον Ασωπό. Το 2004 υποδεικνύονται στην Ειδική Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος οι σοβαρές θέσεις ρύπανσης των βιομηχανιών, περπατώντας μέτρο – μέτρο στις όχθες του Ποταμού, κάτοικοι και Επιθεωρητές μαζί, και έτσι ξεκινά να συμπληρώνεται ο φάκελος της υπόθεσης ρύπανσης του Ασωπού. Μάλιστα ξεκινά από εκεί και ύστερα ο Ασωπός από Τοπικό πρόβλημα να αναγνωρίζεται ως  το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό έγκλημα της Επικράτειας. Τον Σεπτέμβριο του 2006 ξεκινά η δίκη 18 εργοστασιαρχών μετά την μηνυτήρια αναφορά της Ομοσπονδίας, ενώ η δίκη ολοκληρώνεται με καταδίκες και φυλάκιση σε όλους τους κατηγορούμενους, μεταξύ των οποίων και η Κρατικών συμφερόντων ΕΑΒ. Σύμφωνα με την εισαγγελία, οι κατηγορούμενοι «υποβάθμισαν το περιβάλλον, αφού η παρουσία βιομηχανικών ρύπων επέφερε  αρνητικές επιπτώσεις αφ ενός στην οικολογική ισορροπία και αφ’ ετέρου στην ποιότητα ζωής και στην υγεία των κατοίκων των παραποτάμιων οικισμών. Οι βιομηχανίες δεν τηρούσαν τις υποχρεώσεις τους, δηλαδή να επεξεργάζονται τα απόβλητά τους πριν τα ρίξουν στον ποταμό, διαπιστώνει το Δικαστήριο. Σημειώστε εδώ ότι πολλές απ’ αυτές τις βιομηχανίες επιχορηγήθηκαν και επιδοτούνταν μάλιστα τόσο για να αποκτήσουν μονάδες επεξεργασίας, όσο να τις λειτουργούν, τις οποίες όμως ουδέποτε χρησιμοποιούσαν, καθώς ήταν πιο οικονομικό να διαθέτουν τα τοξικά λύματα απευθείας στο ποτάμι, ή ακόμη χειρότερα μέσω της υγρής διάθεσης από γεωτρήσεις εντός των οικοπέδων τους, απευθείας στον υπόγειο υδροφορέα!

Η Ομοσπονδία ήδη από εκείνη την δίκη είχε επισημάνει ότι ο  Ασωπός δεν μπορεί να είναι αποδέκτης ακόμη και των πρωτοβάθμια επεξεργασμένων λυμάτων, δηλαδή πρότεινε την αναθεώρηση των υποτυπωδών περιβαλλοντικών αδειών, και τον ενδελεχή έλεγχο για την κατάργηση όλων αυτών των εγκληματικών γεωτρήσεων.

Το 2007, χημικές αναλύσεις από την Ομοσπονδία οι πρώτες στο  πόσιμο νερό της περιοχής, προφανώς μετά από δεκαετίες, αποκαλύπτουν ότι το πόσιμο νερό που κατανάλωναν  χιλιάδες κάτοικοι της περιοχής, νερό που  προέρχονταν από  γεωτρήσεις της ευρύτερης λεκάνης απορροής του Ασωπού Ποταμού, περιείχαν εξωφρενικά ποσά εξασθενούς χρωμίου,  από 35 έως και 120 μικρογραμμάρια στο λίτρο. Μετά από αυτό το Γενικό Χημείο του Κράτους, δίνει κατεπείγουσα οδηγία και σφραγίζονται όλες οι γεωτρήσεις της περιοχής ενώ ταυτόχρονα  δρομολογείται η μεταφορά νερού εκ νέου από την Μαυροσουβάλα.  Συνεχείς από τότε μετρήσεις μας στα υπόγεια νερά καταδεικνύουν ότι το πρόβλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο, αφού εντοπίζονται γεωτρήσεις που περιέχουν ακόμη και 1000 μικρογραμμάρια καρκινογόνου εξασθενούς χρωμίου το λίτρο, καθιστώντας την άρδευση απαγορευτική.

Κυρίες και κύριοι, μέλη της Επιτροπής  οι συνέπειες στην υγεία των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής είναι τρομερές, καθώς όλοι μας έχουμε ζήσει δράματα στις ίδιες μας τις οικογένειες, χάνοντας γονείς αδελφούς και φίλους, περιμένοντας κάθε μέρα σε ποιανού το σπίτι θα κληρώσει ο επόμενος οδυνηρός θάνατος, από τις συνέπειες της ανεξέλεγκτης διάθεσης ανεπεξέργαστων τοξικών βιομηχανικών αποβλήτων, καθώς από την ασύδοτη δράση μιας μικρής μερίδας επιχειρηματιών που παρόλες τις προσπάθειες Πολιτείας και κατοίκων δεν συμμορφώνονται σε κανόνες, έχουν πάνω από τις ζωές των κατοίκων, πάνω  από τις ζωές των πολιτών της Ελλάδας , το κέρδος, ένα κέρδος που πρέπει να έρχεται για αυτούς με οποιοδήποτε τίμημα ακόμη και εάν διακινδυνεύεται η υγεία όχι μόνο αυτής της γενιάς αλλά και των πολλών επόμενων.

Το 2008, επιχειρείται η χωροθέτηση 300 νέων εργοστασίων, δηλαδή ενός βιομηχανικού πάρκου στη ΒΙΠΕ Τανάγρας, αυτή την φορά επιθυμίας Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ Γιώργου Σουφλιά, με αποδέκτη τον Ασωπό.  Η  Ομοσπονδία Συλλόγων Ωρωπού, ευαισθητοποιημένη από την απώλεια συνανθρώπων μας, φέρνει την εν λόγω χωροθέτηση στην κρίση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας και με προσφυγή της επιθυμεί την εξέταση του όλου θέματος. Πραγματικά το Συμβούλιο της Επικρατείας,  βάζει τα πράγματα στην θέση τους με μια απόφαση σταθμό, μια απόφαση, που έχει διαχρονική ισχύ και αποτελεί ένα οπλοστάσιο στα χέρια των ανυπεράσπιστων κατοίκων, αφού δεν επιτρέπει καμία νέα επιβάρυνση στα νερά του Ασωπού, εάν δεν υπάρξει πρωθύστερα αποκατάσταση των βλαβέντων οικοσυστημάτων. Μάλιστα υποχρέωνε την Πολιτεία άμεσα να προχωρήσει στην απορρύπανση του Ποταμού, έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο οποιοσδήποτε κίνδυνος για την ανθρώπινη υγεία.

Τον Απρίλιο του 2009, η Ομοσπονδία μαζί με άλλους φορείς φέρνουν το θέμα της ρύπανσης του Ασωπού στο Ευρωκοινοβούλιο, όπου αποκαλύπτεται ότι δεν έχει δηλωθεί ως όφειλε η διαχείριση εκατομμύριων τόνων στερεών επικίνδυνων βιομηχανικών αποβλήτων, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να είναι έκθετη για εκτεταμένη ρύπανση του περιβάλλοντος. Μετά την επίσκεψη των φορέων αυτών  στις Βρυξέλες αναγκάζεται η Ελληνική Βουλή να θεσπίσει και στην Ελλάδα κάτι που ίσχυε χρόνια νωρίτερα στην Ευρώπη , ‘ο ρυπαίνων πληρώνει’.

 

Τον Οκτώβριο του 2010 μετά από νέα μηνυτήρια αναφορά της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ωρωπού,  τεκμηριωμένη από τις εκθέσεις και τις μαρτυρίες των αξιόλογων δημόσιων λειτουργών, του Σώματος των

Επιθεωρητών Περιβάλλοντος, οι οποίοι στη συνέχεια  δυστυχώς αποδεκατίστηκαν,  ξεκινά η νέα δίκη στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο της Θήβας, για τους εργοστασιάρχες που ρύπαιναν τα επιφανειακά ύδατα του Ασωπού Ποταμού και τον υδροφόρο ορίζοντα της περιοχής συγκεκριμένα με το άκρως τοξικό και καρκινογόνο εξασθενές χρώμιο. Μετά από 8 μήνες και 22 δικάσιμες ημέρες καταδικάζονται πολλοί από τους κατηγορούμενους, αναφέροντας η απόφαση τα εξής: «Προκάλεσαν υποβάθμιση του περιβάλλοντος από την έκταση και τη σημασία της οποίας δημιουργήθηκε κίνδυνος βαριάς σωματικής βλάβης και θανάτου» Και πως… «ως νόμιμοι εκπρόσωποι των κατωτέρω επιχειρήσεων διαπιστώθηκε ότι αυτές είχαν λόγω της βιομηχανικής  δραστηριότητας τους προκαλέσει προσβολή και ρύπανση του υδροφόρου ορίζοντα της άνω ευρύτερης περιοχής Βοιωτίας με συνέπεια να επιβαρυνθεί αυτός με υγρά βιομηχανικά απόβλητα των κατωτέρω επιχειρήσεων αλλά και με την ουσία του εξασθενούς χρωμίου». Η νέα αυτή δικαστική απόφαση αποτελεί άλλο ένα σημαντικό βήμα, άλλο ένα λιθαράκι από πού πρόσθεσε η δράση αυτού του Οργάνου, στην προώθηση της επίλυσης του προβλήματος, δεδομένου ότι για πρώτη φορά γίνεται ταυτοποίηση ρύπανσης και ρυπαντών. Τον Μάιο του 2012, οι 15 κατηγορούμενες βιομηχανίες προσφεύγουν  στο Εφετείο Χαλκίδας, πάλι για την ρύπανση από εξασθενές χρώμιο.

Καταδικάζονται εκ νέου οι ρυπαντές από το Εφετείο Χαλκίδας και σήμερα προσφεύγουν ξανά, προσπαθώντας να απαλλαγούν και στον Άρειο Πάγο, στη δίκη που πριν λίγους μήνες αναβλήθηκε. Τελευταία το 2015, δικαιώθηκαν ξανά οι κάτοικοι του Ωρωπού πάλι από το Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο επέβαλε και νομοθέτησε, ακριβώς αυτά που πρότεινε ο Επίτιμος Πρόεδρος της Ομοσπονδίας, στο Εφετείο Χαλκίδας, και με την υπ αρ 3943/15 απόφασή του αναφέρει: 1) Να διακόπτεται η λειτουργία όσων μονάδων δεν διαθέτουν σύστημα επεξεργασίας αποβλήτων, ή λειτουργούν κατά παράβαση των σχετικών περιβαλλοντικών όρων, 2) Να επιλύσει το πρόβλημα επεξεργασίας αποβλήτων, με την κατασκευή κεντρικής κατάλληλης μονάδας επεξεργασίας των υγρών βιομηχανικών αποβλήτων και 3) Να λάβει η Πολιτεία τα κατάλληλα μέτρα αποκατάστασης του διαταραχθέντος ήδη οικοσυστήματος.

Γιαυτό λοιπόν και εμείς οι εκπρόσωποι του αδιαπραγμάτευτου αυτού Δευτεροβάθμιου Οργάνου, είμαστε αμετάθετοι και ξεκαθαρίζουμε τα εξής, σχετικά με τους νέους σχεδιασμούς και τις νέες χωροθετήσεις του Περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας Κώστα Μπακογιάννη: Καμία νέα χωροθέτηση δεν πρόκειται να αποδεχθούν κάτοικοι, Ομοσπονδία και μαζικοί φορείς, εάν δεν εφαρμοστούν οι Ιστορικές αποφάσεις των δικαστηρίων όλων των βαθμίδων που κερδήθηκαν με μακροχρόνιους αγώνες, από αυτό εδώ το Όργανο, αποφάσεις που είναι το ανάχωμα της Κοινωνίας μας απέναντι στους λίγους ασυνείδητους, και που επιβάλλουν τόσο την δημιουργία μονάδας επεξεργασίας των υγρών βιομηχανικών λυμάτων, όσο και τις ενέργειες άμεσης απορρύπανσης της περιοχής. Η προώθηση του ΓΠΣ  των χρήσεων γης και του όποιου χωροταξικού σχεδιασμού στην περιοχή Οινόφυτα/Σχηματάρι μας βρίσκει σύμφωνους. Το επιχειρούμενο  Επιχειρηματικό Πάρκο Εξυγίανσης  επιβάλλεται να λειτουργήσει  με την συμμετοχή του δημοσίου, της Αυτοδιοίκησης και με τη διασφάλιση  βέβαια ότι η περιβαλλοντική πληροφορία θα διαχέεται στους πολίτες της περιοχής. Παραδείγματα ανάθεσης μελέτης απορρύπανσης στους διαχρονικά εμπλεκόμενους ρυπαντές, σήμερα, ενώ συνεχίζονται από τους ίδιους οι απορρίψεις ρύπων, είναι κατά την γνώμη μας αναποτελεσματική μέθοδος, αφού  άλλωστε η ίδια η νομοθεσία επιβάλλει τα σοβαρά περιβαλλοντικά ζητήματα να επιλύονται με την σύμφωνη γνώμη πολιτών και Υπηρεσιών.   Απαιτείται τέλος η ενίσχυση των ελεγκτικών δημόσιων μηχανισμών, αφού βάση των δικών τους αδιάψευστων στοιχείων και εκθέσεων καταδικάστηκαν οι ρυπαντές πολλές φορές, και επιβάλλεται η ανάκληση της τροποποίησης της ΚΥΑ του 2010, με την αδικαιολόγητη απαλλαγή των επιχειρήσεων από την υποχρέωση να τοποθετήσουν αυτόματους δειγματολήπτες αναλυτές στο τελικό φρεάτιο εξόδου.   Τέλος απαιτείται  ο σχεδιασμός και η κατασκευή μιας Ολοκληρωμένης Εγκατάστασης Επεξεργασίας και Διάθεσης Επικινδύνων Βιομηχανικών αποβλήτων για να σταματήσει το έγκλημα της ανεξέλεγκτης απόθεσης τοξικών στα πιο απίθανα σημεία της περιοχής, έγκλημα με πολλούς εμπλεκόμενους, και με ανυπολόγιστες συνέπειες σε περιβάλλον και φυσικά στη Δημόσια Υγεία.

 

Σας ευχαριστώ θερμά για την προσοχή σας!.

 

 

 

ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ

 

Στη βιομηχανική πρακτική, αλλά και στην καθημερινή χρήση διάφορων προϊόντων χημικής βιομηχανίας  χρησιμοποιούνται χιλιάδες χημικά τα οποία απελευθερώνονται στο περιβάλλον, τις περισσότερες φορές χωρίς να κατακρατούνται ή να καταστρέφονται από τις συνηθισμένες τεχνολογίες επεξεργασίας. Αυτό συμβαίνει διότι υπάρχει μια στροφή στη χημική βιομηχανία προς πιο πολικές υδατοδιαλυτές ενώσεις. Αυτές οι ενώσεις ονομάζονται αναδυόμενοι ρύποι. Έχει ήδη ξεκινήσει προσπάθεια σε επίπεδο ευρωπαϊκής ένωσης (ΕΕ) καταγραφής τους στο περιβάλλον, διότι πολλές έρευνες έχουν δείξει την εκτεταμένη παρουσία τους στον υδροφόρο ορίζοντα, στα ποτάμια και στις λίμνες και στο πόσιμο νερό. Ο λόγος είναι ότι επειδή είναι υδατοδιαλυτές δεν προσροφούνται σε ιζήματα ή στερεά υποστρώματα, αλλά έχουν “ευκινησία” και μεγάλο χρόνο παραμονής στο νερό, άρα υπάρχει μεγάλος χρόνος έκθεσης στους ανθρώπους και στους οργανισμούς του οικοσυστήματος. Τέτοιες ενώσεις είναι πολλά αντιδιαβρωτικά, σταθεροποιητές, επιφανειοδραστικά και άλλα πολλά χημικά που χρησιμοποιούνται και στις βιομηχανίες της περιοχής του Ασωπού. Η ΕΕ  επιβάλει την παρακολούθηση και την καταγραφή τους, διότι έχει καταρτίσει μία λίστα παρακολούθησης τέτοιων ενώσεων (Watch List) με σκοπό την αξιολόγηση του κινδύνου από την παρουσία τέτοιων ενωσεων και την προτεραιοποίηση τους για νομοθετική ρύθμιση. Με αυτή τη διαδικασία έχουν εισαχθεί στους ρύπους προτεραιότητας ουσίες όπως το PFOS (υπερφθοριωμένες ενώσεις), κ.ά.
Επομένως επιβάλεται η ανάλυση των βιομηχανικών αποβλήτων, του υδροφόρου ορίζοντα, του πόσιμου νερού και του θαλάσσιου αποδέκτη της λεκάνης απορροής του Ασωπού για αυτές τις ουσίες, που είναι απόλυτα σχετικές με το πρόβλημα της ρύπανσης απο τη βιομηχανική δραστηριότητα της περιοχής, έτσι ώστε να υπάρχει ολική καταγραφή της κατάστασης και όχι μόνο περιστασιακή και περιορισμένη (όπως γίνεται μέχρι τώρα, εστιάζοντας μόνο στο Cr(VI) – το οποίο είναι πολύ σοβαρό πρόβλημα, αλλά πολύ πιθανό όχι το μόνο)

Βουλή (όλων) των Ελλήνων 14-4-2016

(παρουσιαση Ιακωβος Αλαβανος)

    Leave a Reply

    Your email address will not be published. Required fields are marked *