Δίκτυο Ριζοσπαστικής Οικολογίας- Άμεση Δημοκρατία

Διακήρυξη
images

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ- Νοέμβριος 2014

Ο χώρος της πολιτικής οικολογίας είναι ήδη από τα χρόνια της διάλυσης των Οικολόγων Εναλλακτικών (1993) συνέχεια πολυδιασπασμένος. Με την -όποια- παρουσία του από άτομα ή συλλογικότητες συνέβαλε στο «πρασίνισμα» του πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα, επιδρώντας τόσο στα προγράμματα των άλλων κομμάτων, όσο και στην ενδυνάμωση της κοινωνίας των πολιτών, μέσω Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και τοπικών κινήσεων. Η ίδρυση των Οικολόγων Πράσινων στις αρχές της δεκαετίας του 2000, γέννησε νέες προσδοκίες: Για ένα χρονικό διάστημα συγκρότησαν έναν πράσινο πόλο ενδεχομένως πιο φτωχό σε στελεχιακό δυναμικό και σε παραγωγή πολιτικής, ο οποίος όμως στήριζε πολιτικά μια πιο ισχυρή κοινωνία πολιτών και ένα υπολογίσιμο εναλλακτικό κίνημα προσπαθώντας να εκφράσει και να συνθέσει απόψεις ανάμεσα στον περιβαλλοντισμό και την ριζοσπαστική οικολογία.

Ο πράσινος πόλος συγκροτήθηκε ουσιαστικά μετά την εκλογική επιτυχία του 2007,μέσα από τα καμμένα της Πάρνηθας και της Πελοποννήσου. Το 2009 οι Οικολόγοι Πράσινοι υιοθέτησαν ντε φάκτο ένα μάλλον «κεντροαριστερό» προφίλ με προμετωπίδα την πράσινη στροφή στην οικονομία, που έγινε αντιληπτή από το κοινό και από πολλά στελέχη του κόμματος, ως αντίστοιχη με την «πράσινη ανάπτυξη» του ΠΑΣΟΚ.

Το 2010-2012 ο χώρος των Ο.Π. ριζοσπαστικοποιείται κατ’ αντιστοιχία με την υπόλοιπη κοινωνία που βρέθηκε αντιμέτωπη με τις καταστροφικές πολιτικές των μνημονίων. Ταυτόχρονα, η νέα κοινωνική πραγματικότητα που δημιούργησε η κρίση, οδήγησε σε διαφορετικές οπτικές τον χώρο και η υποβόσκουσα αντίθεση μεταξύ μιας φιλελεύθερης και μιας ριζοσπαστικής οπτικής, εντάθηκε. Τα κυρίαρχα σημεία αντιπαράθεσης μεταξύ του φιλελεύθερου πράσινου πόλου και του ριζοσπαστικού/οικολογικού συνοψίζονται στα έξι παρακάτω σημεία:

α) οικονομική πολιτική και μνημόνιο,

β) αντιμετώπιση του δημοσίου τομέα,

γ) Ευρωπαϊκή Ένωση και ευρωπαϊκές πολιτικές,

δ) στάση απέναντι στις κοινωνικές αντιστάσεις/ συγκρούσεις,

ε) στάση απέναντι στην «πράσινη» ανάπτυξη και στις «πράσινες» επενδύσεις,

στ) σχέσεις με το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα.

Από το 2012 έως σήμερα, δεν υπήρξε καμιά επιπλέον πολιτική ανάλυση, καθώς στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος μπήκε ο αγώνας για τον έλεγχο ενός θνήσκοντος μηχανισμού ενώ πραγματοποιήθηκαν αποχωρήσεις (κυρίως προς τα δεξιά – Ευρώπη Οικολογία, Χρυσόγελος-Πράσινοι) και «απενεργοποιήσεις» (κυρίως από τα αριστερά – Δίκτυο Ριζοσπαστικής Οικολογίας και μεμονωμένοι). Ειδικότερα κατά την ταραγμένη προεκλογική και μετά περίοδο, (αποχώρηση του ευρωβουλευτή από το κόμμα, αποχώρηση στελεχών όπως και του τέως ευρωβουλευτή από την ευρωλίστα, συμμαχίες με Πειρατές και Αγροτικό κόμμα), πρόσωπα και ομάδες, άλλες χωρίς οργανική σχέση με την πολιτική οικολογία, άλλες θεωρώντας την διαχείριση των ΟΠ κληρονομικό δικαίωμα, συγκρούστηκαν ως μηχανισμοί, αναπαράγοντας με τον τρόπο αυτό, την αδυναμία των ΟΠ να υπάρχουν και να παρεμβαίνουν στα μεγάλα ανθρωπιστικά και περιβαλλοντικά προβλήματα της κοινωνίας μας.

Ο χώρος της πολιτικής οικολογίας έχει de facto διαλυθεί, απενεργοποιηθεί, διασπαστεί ή/ και έχει κάνει διαμετρικά αντίθετες επιλογές. Οι Οικολόγοι Πράσινοι πλέον αποτελούν ένα πολύ μικρό τμήμα του με σοβαρά προβλήματα εσωστρέφειας και ανάλωσης στις εσωκομματικές εκλογές των οργάνων. Οι Πράσινοι-Αλληλεγγύη (Χρυσόγελος) είναι ένα προσωποκεντρικό κόμμα με απολιτίκ χαρακτηριστικά. Η Ευρώπη-Οικολογία αποτελεί ένα δεξιόστροφο κόμμα σε διάλογο με το φιλελεύθερο χώρο. Οι Οικολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελούν πλέον διακριτή συνιστώσα ούτε συγκροτημένο πόλο. Η ελευθεριακή οικολογία και η κοινωνική οικολογία, δημιουργικές στον κοινωνικό τομέα αρνούνται πεισματικά να επενδύσουν στον πολιτικό.

Σήμερα όσοι και όσες πιστεύουμε σε ένα ριζοσπαστικό/οικολογικό πόλο, οφείλουμε να του δώσουμε συγκεκριμένο πολιτικό και κινηματικό περιεχόμενο. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είναι το ίδιο για όλους. Οι πρώην σύντροφοι που συνεργάστηκαν /συνεργάζονται με τη Δράση και το Ποτάμι (Ευρώπη-Οικολογία, Πράσινοι-Χρυσόγελος), έχουν άλλες πολιτικές προτεραιότητες από εμάς. Την ίδια στιγμή στο κόμμα των Οικολόγων Πράσινων παρατηρείται έντονο ενδιαφέρον για τη δημιουργία Δικτύου εναλλακτικής διακυβέρνησης. Αποτελεί πρόοδο η αναγνώριση της ανάγκης της πολιτικής οικολογίας να συμμετέχει ενεργά σε μια συμμαχία που θα προσπαθήσει να ανατρέψει τη σημερινή κατάσταση που ζούμε στην καθημερινότητα μας. Αποτελεί όμως και μειονέκτημα το γεγονός ότι αυτή η προσπάθεια πέρασε πολύ γρήγορα από την ουσία στο «διαδικαστικό». Πολύ μικρή σημασία έχει (για ένα κόμμα αυτού το μεγέθους) αν δημιουργηθεί ένα δίκτυο από προσωπικότητες ή από κόμματα. Στην πραγματικότητα μια εναλλακτική διακυβέρνηση απαιτεί σημαντική κινητοποίηση κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που ξεπερνούν και τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ.

Η άρνηση της γραφειοκρατικοποίησης όπως τη ζήσαμε στους ΟΠ, η άρνηση της ταύτισης με κομματικές ίντριγκες και μηχανισμούς που μας οδήγησε σε κατασπατάληση δυνάμεων και ανάλωση πολύτιμης ενέργειας είναι προς την κατεύθυνση του ανοίγματος προς και της συνομιλίας με τμήματα της κοινωνίας, με τα οποία έχουμε πολλά κοινά. Οι εκατοντάδες και χιλιάδες συμπολίτες μας που βρέθηκαν στις πλατείες το 2011, που συγκρότησαν τοπικά κινήματα στις Σκουριές και στο Ελληνικό, που συγκροτούν αλληλέγγυες πρωτοβουλίες συνεργατικής οικονομίας είναι για εμάς προνομιακοί συνομιλητές. Με όλον αυτόν τον κόσμο έχουμε κοινές αναφορές την άμεση δημοκρατία και την μικρή κλίμακα, μπορούμε να μιλήσουμε για την από-ανάπτυξη και για το κίνημα της μετάβασης. Σε αυτούς βασίστηκαν οι Podemos, πολιτικό παιδί των αγανακτισμένων της Ισπανίας, και είναι αυτοί οι ίδιοι που σήμερα ενεργά ή μη παρακολουθούν ή συμμετέχουν στο ΣΥΡΙΖΑ με ή χωρίς αυταπάτες.

Είναι σημαντικό να συμβάλλουμε στον προσδιορισμό του πράσινου πόλου! Είναι όμως ακόμα σημαντικότερο να αισθανθούμε πολίτες αυτού του τόπου στοιχιζόμενοι στον αγώνα (με τον δικό μας τρόπο) για τη “δημιουργία ενός εναλλακτικού πόλου των κοινωνικών δυνάμεων”. Χωρίς τέτοιες δυνάμεις ελλοχεύει ο κίνδυνος οι ελπίδες των πολιτών να διαψευστούν μέσα στις πρώτες εκατό ημέρες της «κυβέρνησης της αριστεράς». Πρώτο θύμα πιθανώς να είναι το περιβάλλον (μικρό πολιτικό κόστος- ήδη πολλά έχουν ακουστεί για σχεδιαζόμενες εξορύξεις) και οι καινοτόμες-ριζοσπαστικές μορφές δημοκρατίας (με το πρόσχημα ότι παράγουν γραφειοκρατία και απαιτούν χρόνο). Η ανησυχία αυτή είναι έντονη στα πιο εναλλακτικά και ριζοσπαστικά κομμάτια του οικολογικού χώρου, της αριστεράς ακόμα και του ελευθεριακού/εναλλακτικού χώρου. Αυτές οι δυνάμεις θα πρέπει να συνεργαστούν και να προωθήσουν τη δική τους ατζέντα και να πιέσουν για μια κυβέρνηση της αριστεράς με οικολογικό πρόσημο.

Συμπερασματικά, η πολιτική συνεργασίας με την αριστερά οφείλει να θέσει ως στόχο τη δημιουργία ενός εναλλακτικού πόλου και κοινωνικών δυνάμεων που:

-          θα υπερασπίζονται την περιβαλλοντική βιωσιμότητα (δηλώνοντας την απόλυτη εναντίωση τους στις εξορύξεις, στα φαραωνικά έργα, στο ξεπούλημα δημόσιας γης και των ελεύθερων χώρων).

-          θα προωθούν τη μικρή κλίμακα και την αυτονομία σε όλα τα επίπεδα (θεσμική, πολιτιστική, ενεργειακή, διατροφική κ.ο.κ).

-          θα θέτουν ως στόχο τη διαχρονική επιβίωση της παγκόσμιας κοινότητας, τη βελτίωση των σχέσεων ανθρώπου προς άνθρωπο, ζώα και περιβάλλον.

-          θα αναγνωρίζουν ότι η πολιτική δεν ασκείται αποκλειστικά στο κοινοβούλιο (ούτε τα κόμματα είναι απλοί εκλογικοί μηχανισμοί) αλλά διαμορφώνεται από τις κοινωνικές δυνάμεις (εναλλακτικούς θεσμούς και κοινωνικά κινήματα).

Επομένως η ριζοσπαστική οικολογία θα χρειαστεί να δημιουργήσει δεσμούς πρωτίστως με τα πιο ριζοσπαστικά και εναλλακτικά κομμάτια της Αριστεράς, όχι με την κομμουνιστική έννοια αλλά ούτε με την παλιά ανανεωτική αριστερή έννοια. Η σύμπλευση με τη «πράσινίζουσα» σοσιαλδημοκρατία της ΔΗΜΑΡ ή ακόμα χειρότερα με το Ποτάμι, υποδηλώνει μια σταθερή κεντρώα – κεντροαριστερή επιλογή που καλύπτεται πίσω από το πρόσχημα «ούτε αριστερά ούτε δεξιά» κατατάσσοντας τους πράσινους πάντα στο μεσαίο χώρο (είτε σοσιαλδημοκρατικό- είτε μεταρρυθμιστικό). Αντίθετα η ριζοσπαστική οικολογία αποτελεί βασικό τμήμα του «κινήματος» αμφισβήτησης- διαμαρτυρίας. Με τον ίδιο τρόπο, στο διεθνή χώρο η ριζοσπαστική οικολογία θα πρέπει να τηρήσει αποστάσεις από τις σύγχρονες τάσεις των κεντρώων ευρωπαίων πρασίνων και να βρει νέους συμμάχους στα κινήματα άμεσης δημοκρατίας, από-ανάπτυξης και οικο-σοσιαλισμού που διαμορφώνονται στην Ευρώπη.

Η ανασυγκρότηση του οικολογικού κινήματος θα πρέπει να γίνει με βάση τις αρχές του οικολογικού κινήματος (άμεση δημοκρατία, κοινωνική αλληλεγγύη, από-ανάπτυξη, αντικαπιταλισμός). Μεσοπρόθεσμος στόχος μας είναι να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις (πχ. μέσω θεματικών και τοπικών συνελεύσεων) για κοινωνικές και πολιτικές παρεμβάσεις στο πνεύμα των πλατειών και της ριζοσπαστικής οικολογίας.

Βοήθησε κι εσύ το όραμα για ένα ευδιάκριτο ριζοσπαστικό πράσινο πόλο να μείνει ζωντανό! Ο δρόμος που έχει χαράξει το ΔΡΟ είναι ήδη υπαρκτός. Έλα κι εσύ σε επαφή μαζί του. (www.dro.org.gr)

 

Ιδρυτικό Κάλεσμα (Διακήρυξη) – Ιούνιος 2013

Οικολογία και οι Πράσινοι. Δύο έννοιες που αλληλοσυμπληρώνουν μια ιδέα, μια πολιτική κι ένα κίνημα.

Κι όμως, τούτη την ώρα, η Πολιτική Οικολογία ταλανίζεται από το δίπολο: Ποιο μετρά περισσότερο;

Ποιες είναι οι ασφαλιστικές δικλίδες που θα την προστατέψουν από μια ενσωμάτωση στον ιστό των συστημικών κομμάτων;

Ποιος είναι εκείνος ο ιδεολογικός χαρακτήρας που πρέπει να προταθεί, για να κρατήσει η δική μας Πολιτική Οικολογία τον ανατρεπτικό της προσανατολισμό;

Στην εποχή των οικονομικών νεωτερισμών και των κοινωνικών κρίσεων η Πολιτική Οικολογία βρίσκεται μπροστά σ’ ένα σταυροδρόμι:

του περιβαλλοντισμού και της ριζοσπαστικής οικολογίας.

Η πρόκληση της επιλογής θα κρίνει την πορεία και την ακεραιότητα του χώρου.

  • Από την μια, η περιβαλλοντική ενσωμάτωση με μια επιδερμική κοινωνική αλληλεγγύη, μέσα σ’ ένα ανταγωνιστικότατο σύστημα, αποτελεί το στερεότυπο πολιτικό μοντέλο μεγάλης μερίδας Πράσινων κομμάτων της Ευρώπης. Η πράσινη πολιτική τους γίνεται η διακοσμητική ουρά της συστημικής διαχείρισης.
  • Από την άλλη, αντίθετη στο πράσινο πασάλειμμα, προβάλλει μια οικολογία των ρήξεων (στηριζόμενη στη μη βία), έχοντας ως σταθερό μέτωπο τον αγώνα απέναντι στις όποιες αντιπεριβαλλοντικές κι αντικοινωνικές ανατροπές. Με πρότυπο τις αντι-ιεραρχικές δομές και τις αμεσοδημοκρατικές αποφάσεις επιδιώκει να φέρει το οικολογικό κίνημα στο προσκήνιο των ιδεολογικών προβληματισμών και στο επίκεντρο των κοινωνικών διεργασιών, με στόχο την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια και την αλλαγή του προτύπου ζωής, όπου η καθημερινότητα και η βιοποικιλότητα λεηλατούνται από τον οικονομικό ανταγωνισμό.

Οι δικοί μας στόχοι δεν πρασινίζουν απλώς το σκηνικό μιας αδιέξοδης και χωρίς νόημα ζωής, δεν δίνουν μια συγκυριακή λύση στην κλιματική αλλαγή, δεν θέλουν να βελτιώσουν περιβαλλοντικά την πολιτική των αστικών κομμάτων, που έχουν την πράσινη ανάπτυξη ως επικουρική λειτουργικότητα, σ’ ένα σύστημα που χωρίζει τους ανθρώπους σε πλούσιους και φτωχούς, σε αναπτυγμένους και τριτοκοσμικούς, σε προνομιούχους και περιθωριακούς.

Η δική μας Πολιτική Οικολογία δεν διαπραγματεύεται με συγκυριακούς συμμάχους το όραμά μας. Δεν είναι παρένθεση και προσθήκη σε πολιτικά μανιφέστα που αντιλαμβάνονται τη φύση ως μια μηχανή παραγωγής κέρδους, υποταγμένη στη φενάκη των αναπτυξιολόγων.

  • Εμείς διεκδικούμε το καινοτόμο, το ανατρεπτικό και προσπαθούμε να δείξουμε το διαφορετικό στη φοβική συμπεριφορά που βολεύεται μέσα στον εφησυχασμό της απραξίας και της υποταγής.
  • Δεν ήρθαμε για να βάλουμε το Πράσινο τυπικά δίπλα στους άλλους κομματικούς σχηματισμούς.
  • Ήρθαμε για να ξεχωρίσει το Πράσινο ως βασικό συστατικό της πολιτικής σκέψης. Για να σοκάρει και να προβληματίσει την κοινωνία. Για να εφελκύσει σε πρωτοποριακά σχέδια που θα δώσουν νέες αξίες σε ανθρώπινα μέτρα και ρυθμούς.
  • Δεν ήρθαμε ως Οικολόγοι να προστεθούμε στις άλλες παρεμφερείς ομάδες που χρησιμοποιούν αυτό το περιβαλλοντικό στίγμα.
  • Υιοθετούμε την Οικολογία ως λογική, ως συστατικό στην πολιτική, ως προϋπόθεση στο σχεδιασμό των κοινωνιών που ζητούν να επαναφέρουν τη ζωή σε πιο ανθρώπινους ρυθμούς.

Γι’ αυτό και

  • Διαχωρίζουμε τη θέση μας από την κατ’ ευφημισμό πράσινη σύμπραξη με εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που όσο συνεχίζουν να κυβερνούν, τόσο οδηγούν τη χώρα μας και τον πλανήτη σε μεγαλύτερα αδιέξοδα.
  • Διαχωρίζουμε τις απόψεις μας από την κλασική αριστερή αντιπολίτευση που αντιμετωπίζει τη διαχείριση με κοινωνική ευαισθησία, αλλά παραμελεί (ή αγνοεί) ότι για να πετύχεις την ευζωία, δεν αρκεί μια μηχανιστική αλλαγή των κοινωνικών συσχετισμών, αλλά μια ουσιαστική ανατροπή, με βάση το χρόνο και το χώρο.
  • Θέλουμε μια οικονομία που η διαχείρισή της να στηρίζεται στο μικρό μέγεθος, στην ευθύνη των άμεσων παραγωγών και καταναλωτών, χωρίς παρεμβάσεις μεσαζόντων, στην αποκέντρωση των διαχειριστικών προτύπων. Δηλαδή στην ιδιαίτερη δομή του κάθε χώρου κι όχι στο ενιαίο μεγα-σύστημα.

Επιδιώκουμε μια ανατροπή ώστε ο χρόνος να μην είναι χρήμα, αλλά δυνατότητα απεξάρτησης από την εντατικοποίηση της καθημερινότητας. Ευκαιρία περισυλλογής, πολιτισμού, απόλαυσης, ανανέωσης των σωματικών και ψυχικών δυνάμεων. Πρόκληση για σηματοδότηση μιας ζωής που σέβεται την υπαρξιακή της οντότητα. Που η απόδοση της παραγωγικής διαδικασίας θα έχει ως κριτήρια την ποιότητα της κοινωνικότητας και των σχέσεων κι όχι τον ανταγωνισμό, τους διαχωρισμούς, την αισχροκέρδεια και την εκμετάλλευση.

  • Πιστεύουμε σε μια άλλη Ελλάδα. Σ’ ένα μοντέλο αντεστραμμένης τεχνοκρατικής ανάπτυξης που θ’ αποκαλύψει τα πλεονεκτήματα που προκύπτουν από την απομυθοποίηση των μεγεθών της παραγωγής και της κατανάλωσης, αναδεικνύοντας την οικονομία της αυτοσυγκράτησης και της απομεγέθυνσης, αυγατίζοντας τον πραγματικό πλούτο της γης, ώστε να πάρει η χώρα το δρόμο της αποδέσμευσης από τους δανειστές και τις εξαρτήσεις των μνημονίων.
  • Πιστεύουμε σε μια Ελλάδα όπου η τοπική οικονομία θα επιλέξει τον δικό της ξεχωριστό τρόπο των οικονομικών της ανταλλαγών, μέσα από ένα αξιακό σύστημα όπου το χρήμα χωρίς την έννοια της δύναμης θα επαναφέρει στην κοινωνία τη χαμένη κοινοτικότητα, δηλαδή το μοίρασμα των κόπων και των ευθυνών.

Βαδίζουμε με διαφορετικά πρότυπα από τα κρατούντα. Μιλάμε για αποανάπτυξη, με την έννοια της επιστροφής σ’ εκείνες τις αξίες που μας στέρησε ο υπερεντατικός ανταγωνισμός. Με εναλλακτική παραγωγική δραστηριότητα, όπου το εγώ και το εμείς ορίζουν τον κύκλο των αναγκών μας και δεν υποδουλώνονται σ’ έναν ανώφελο ξέφρενο ρυθμό ζωής, που οδηγεί σε υπαρξιακά, κοινωνικά και εθνικά αδιέξοδα.

Τα καθιερωμένα, αυτά που μας προπαγανδίζουν, τ’ αναποδογυρίζουμε. Φέρνουμε τα πάνω κάτω στην πληροφόρηση. Τα βλέπουμε αλλιώς.

Κι αυτά αφορούν:

  1. Το μοντέλο της Οικολογίας που ευαγγελιζόμαστε στη βάση μιας κοινωνικά ήπιας κι εναλλακτικής οικονομικής δομής.
  2. Το μοντέλο της παραγωγικότητας που διαμορφώνεται, με σεβασμό του χρόνου και του χώρου, στον κύκλο της αποκεντρωμένης αειφορικής δραστηριότητας.
  3. Τη στενή σχέση κοινωνίας – βιοποικιλότητας – δικαιωμάτων των ζώων ως σταθερό και ολιστικό δείκτη προστασίας του περιβαλλοντικού μας περίγυρου.
  4. Την εφαρμογή ενός συστήματος κοινωνικής προστασίας με βάση τ’ ανταλλακτικά ισοδύναμα. Η υγεία, η αξιοπρεπής διαβίωση της τρίτης ηλικίας, η νηπιακή, η παιδική κι η εφηβική διάπλαση διαμορφώνονται από ένα δίκτυ προστασίας που οικονομικά στηρίζεται από τον συμμετοχικό προϋπολογισμό. Με δυο λόγια ο φορολογούμενος που πληρώνει, αυτός και μόνο αυτός αποφασίζει για τις προτεραιότητες των κρατικών παροχών (που πρέπει να του παρασχεθούν), μέσω της ανταποδοτικότητας.
  5. Το νερό, τη θάλασσα, τον καθαρό αέρα, το τοπίο, το δάσος, την κινητικότητα των ανθρώπων, τις πρώτες ύλες ως κοινωνικά αγαθά, που επιδέχονται τη μέγιστη προστασία από το κράτος και την κοινωνία.
  6. Τα υψηλών προδιαγραφών τρόφιμα, τις βιολογικές καλλιέργειες, τις τοπικές παραγωγές ως αιχμή του διατροφικού μας μοντέλου. Η ιδανική σχέση παραγωγού-καταναλωτή εμπεριέχει την αμεσότητα, το χτίσιμο μιας διαχρονικής σχέσης και τη διαφάνεια των ανταλλαγών. Επιδιώκουμε, παράλληλα, την αλλαγή των διατροφικών μας συνηθειών, μια διατροφή συμβατή με το περιβάλλον και την αειφορική παραγωγή, με στόχο την όσο το δυνατόν λιγότερη εκμετάλλευση των ζώων.
  7. Την εργασία, μόνιμη και εναλλακτική, που διαμορφώνεται στη βάση των αναγκών της περιφερειακής ανασύνταξης. Δηλαδή κάθε αποκεντρωμένη περιοχή βάζει τις δικές τις προτεραιότητες και βάσει αυτών διαμορφώνεται το εργασιακό τοπικό μοντέλο.
  8. Τη διεθνή πολιτική όπου η αλληλεγγύη, ο σεβασμός της διαφορετικότητας, η πολιτιστική διαμεσολάβηση είναι αξίες αναντικατάστατες. Για μας η ελευθερία στο διαδίκτυο είναι η αιχμή της διαφάνειας και πρέπει να μείνει ακέραιο εργαλείο επικοινωνίας στα χέρια της κοινωνίας των πολιτών.
  9. Την εσωτερική πολιτική, όπου το στίγμα μας έχει συγκεκριμένο ορίζοντα κι αφορά το ξεπέρασμα των σημερινών κομματικών συσχετισμών. Δεν μας καλύπτουν τα κλασικά μοντέλα της αριστεράς και δεξιάς, δεν μας καλύπτει ο φιλο–ευρωπαϊσμός κι αντιευρωπαϊσμός , δεν δεχόμαστε την υποταγή σε υποδείξεις ξένων κέντρων, είμαστε πολίτες με φιλότιμο και αξιοπρέπεια, στις συμμαχικές αλλά και τις διακομματικές μας σχέσεις. Σημασία μεγάλη για την πολιτική μας έχουν η δημοκρατική αναζωογόνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και η ανάδειξη της μεσογειακής ζώνης. Θέλουμε συμμαχίες στη βάση της ισοτιμίας, χωρίς να υποτιμάμε κανέναν αλλά και χωρίς να ανεχόμαστε δική μας υποτίμηση εκ μέρους άλλων. Και δεν ξεχνάμε ότι πέρα από την Ευρώπη, τη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, κοινό σπίτι για όλους τους ανθρώπους είναι ο πλανήτης μας, η αξιακή βάση των οικουμενικών προβληματισμών μας.
  10. Το σεβασμό στη συντροφικότητα των Ευρωπαίων Πράσινων, αλλά και τη διαφωνία σε βασικές πολιτικές τους επιλογές. Για μας η Πράσινη Ανάπτυξη δεν πρέπει να είναι εργαλείο της καπιταλιστικής οικονομίας που συνεχίζει να διαιωνίζει τις εργασιακές εξαρτημένες σχέσεις, την υπερπαραγωγή και τον καταναλωτισμό. Είμαστε μέρος ενός παγκόσμιου πράσινου κινήματος, που προωθεί ριζοσπαστικά μοντέλα από την ενεργό κινηματική βάση.
  • Πιστεύουμε στη συνεχή εναλλαγή των ρόλων. Δεν υπάρχουν για μας επαγγελματίες πολιτικοί. Δεν υπάρχει πολιτικός λόγος που να πλασάρεται αναλόγως των περιστάσεων.
  • Δεν υπάρχουν προνομιούχα στελέχη που χαράσσουν σχέδια για πολιτικές συμμαχίες ερήμην της βάσης.
  • Δεν δεχόμαστε δομές (καταστατικό) που αλλοιώνουν το νόημα της άμεσης δημοκρατίας. Θεωρούμε απαραίτητο να εξετάζονται συνεχώς οι πρακτικές και οι τρόποι δράσης, αποφεύγοντας την ασυνείδητη χρήση τους. Η χρήση βολικών πρακτικών «κεκτημένης ταχύτητας», όταν παγιώνεται σε πολιτικούς χώρους και συλλογικότητες, οδηγεί σταδιακά σε αντίστοιχη αγκύλωση εξουσιαστικών αντιλήψεων. Παράλληλα, αντιλαμβανόμαστε πως οφείλουμε να εξελίσσουμε τις διαδικασίες μας, βλέπουμε κριτικά τις αποφάσεις μας, όταν νιώθουμε πως δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας ή όταν διαπιστώνουμε πως τα αποτελέσματά τους δεν έχουν σχέση με τις επιθυμίες, τους στόχους ή και τις ανάγκες μας.
  • Η πολιτική δράση και ο πολιτικός στοχασμός δεν προσμετρούνται με τυπικά, αλλά κυρίως με ποιοτικά χαρακτηριστικά. Στεγανά γνωριμιών και πολιτικών χώρων, που απλά αθροίζονται, τελικά δεν ωφελούν τον ειλικρινή διάλογο, που χρειάζεται χρόνο για να γίνει γόνιμος.
  • Θέλουμε έναν πολιτικό φορέα που να μην επιβαρύνει οικονομικά την κοινωνία και το δημόσιο χρήμα, παραπάνω από το απολύτως απαραίτητο . Που όλες οι εσωτερικές του διαδικασίες θα γίνονται στο φως της δημοσιότητας, με τη χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας, για κάθε ενδιαφερόμενο πολίτη, για όλα τα μέλη του φορέα.

Με δυο λόγια, για μας η Πολιτική Οικολογία δεν συνοδεύεται από ένα κόμμα με σημαία ευκαιρίας, για συγκυριακούς περαστικούς, αλλά είναι ένας τρόπος πολιτικής οργάνωσης, όπου οι διαχρονικές αξίες της πολιτικής μας σημαδεύουν στην ενδυνάμωση της κοινωνικής κι όχι στο βόλεμα της τεχνοκρατικής πράσινης σκέψης. Για μας η αντιπαράθεση με το κατεστημένο αναδεικνύεται μέσα από τον ανατρεπτικό κοινωνικό και οικολογικό ριζοσπαστισμό. Πάμε αντίθετα στο ρεύμα. Προκαλούμε και δεν παρακαλούμε.

Η ριζοσπαστική οικολογία είναι μια αναγκαιότητα, ιδιαίτερα στις μέρες μας γι’ αυτόν το λόγο καλούμε καθένα να συνυπογράψει και να συμμετέχει στη διαμόρφωση ενός δικτύου ριζοσπαστικής οικολογίας.

Υπογραφές